RECONCILIATION

I guess I would call this self portrait Reconciliation.
The process I’m going through is all about self acceptation; accepting the choices I’ve been making, accepting the course I set out for myself.

This is no time for hiding for me anymore;
I am making choices for the rest of my life.
I’m very aware of that.

I am deliberately choosing to portray myself in this picture in all comfortable ugliness
in the very late nocturnal hours in my studio.

I think I already skipped a night of sleep in here.
That’s how committed I am to my work.
Maybe not so good for my health, but so be it.

Yes. I still smoke.
It’s one of my great sins.
I find it terribly difficult to quit.

When I’m rolling a cigarette may be one of the rare moments I sit still to take a well deserved break;
a break to contemplate how to come to peace with what it takes to do my job as I do, and how to continue.

Wishing you all a wonderful and blessed day.
Love, KiKi TOAO

DOUBTS

Just me again.
Full of doubt, seeking connection.
Processing past experiences while keeping an outlook on the future.

I don’t see why I should pretend to be all confident about what I do when I’m not.
What’s the point in that?

I have to admit I’m pretty tired of this society constantly focusing on being successful; it only gives reason for feeling undervalued and thinking of oneself as unworthy.

What am I doing?

I’m just showing that I’m searching and trying; I am fucking things up and I’m experiencing setbacks like everyone else, and in between I’m achieving some of my goals.

‘Two steps forward, one step back’, a friend of mine once said.

Conclusion?
None for today.

Again, just me.

Trying to find comfort in the fact I’m working hard for my dreams, and relaxing into allowing myself to be doubtful and filled with questions; questions which will probably remain unanswered forever.

Love, Kiki Toao

FEAR

People often times regard me as a fearless person.

And though I appreciate the fact it is their way of showing their respect for how I go about life, I can say with absolute certainty this an overestimation of my personality.

I know Fear.

I’ve experienced it many times and in fact, I choose to embrace it instead of blocking it out.

When Fear speaks, I listen.

I invite it in so we can have a decent chat about what’s going on, and this way it has proven itself to be a powerful ally.

By Kiki Toao

De Niksigheid van Alles

De Niksigheid van Alles, het houdt me maar bezig vandaag.

Ik ben om 3:27u van de weeromstuit maar heel demonstratief definitief uit mijn bed gekropen, want die eerste poging om er na om 2:57u al uit te zijn gekropen er weer in te kruipen en weer zoet te gaan slapen had niet zo goed uitgepakt.

Ik kan het zelf nu al niet meer volgen. Jij wel?

Er zal wel weer iets retrograde staan; op zijn kop en in de war, met nog wat slordige restjes klodders nachtmerrie eraf druipend en:
Retrograde, was dat niet eigenlijk een drankje?
Of haal ik nu echt alles door elkaar?

Hoe dan ook, de poes loopt nu al te klieren om brokjes waarvan je je nog zo voorgenomen had die de nacht ervoor al voor hem klaar te zetten.
Eigenlijk is het dan dus een kater, opgelopen van het drinken van drie lame ass kutbiertjes.

Waar blijft de tijd?

Je noemt jezelf dan maar een mietje, en:
Jongens, mensen, kinderen!
De troost die je dan ervaart van het kunnen eten van een vet dik stuk suikerbrood met twee keer zoveel roomboter!

Zo’n dag die dus eigenlijk al in de nacht begon, met voortdurend de zoemende, prangende vraag:

Deze alledaagse Niksigheid, deze grote, overweldigende, pulserende regelmaat aan trivialiteit; leek deze niet verdacht veel op een goeie, stevige LSD trip?
Zo één van minstens acht uur, waarna je zeker nog eens acht uur doelloos wakker ligt.

En betekent dat dan dat ik eigenlijk een flashback heb, of dat ik juist (liefst nu meteen) méér LSD moet nemen zodat er nog meer Niksige Allesheid wordt gecreëerd?

En wie creëert dat dan eigenlijk precies?

De Niksigheid van Alles.
Het houdt me maar bezig vandaag.

Kusje van Kiki.

40+

Ik zat zo eens te denken:

Dan ben je ergens 40+, en moet dat keurslijf eraan.
Hoppetee! Bom onder je eigen heersende normen en opvattingen en open die ziel! En dat is dan even wennen, vooral ook voor andere mensen.

“Zo ben jij niet”, laten ze zich dan ontvallen, volledig overtuigd van en vastgeroest in het beeld dat ze van je hebben gecreëerd, terwijl jij alles dat je onder de mantel der liefde klein hebt lopen houden eindelijk laat groeien en tot volkomen wasdom laat komen.
Je hebt eindelijk leren accepteren dat (soms grote) risico’s nemen noodzakelijk is, en je bent bereid huid en haar te verliezen om de vrouw te worden die je eigenlijk altijd al was.
‘Hoera!’, denk je dan. ‘Werd dat effetjes tijd zeg’.

Risico’s nemen is voor mij altijd een tweede natuur geweest, en heeft me altijd alle goeds gebracht. Afscheid nemen van alles en iedereen die ik niet kan dienen, en andersom, heb ik altijd als een noodzakelijk kwaad ervaren, en ik ben opgevoed met het idee dat dat gezond is (dankjewel mams).
Het is een kwestie van elkaar in elkaars waarde laten en de eer aan jezelf houden.

Soms is het nodig om op te geven en het bijltje erbij neer te gooien; bewust afscheid nemen biedt dan ruimte aan de intrede van nieuwe liefde en schoonheid. Ook komt het voor dat je al met één voet over die drempel staat, om vervolgens op je beslissing terug te komen en het, wat het ook moge zijn, een nieuwe kans te bieden.

Ik heb altijd ervaren dat mezelf de ruimte gunnen om de optie van afscheid nemen te overwegen vaak al voldoende ruimte creëert om toch door te gaan met de uitdaging die voor me ligt. Vergevingsgezindheid vind ik daarbij bijzonder belangrijk.
Blijven communiceren is vaak het moeilijkste wat er is, maar ik probeer altijd in gedachten te houden dat alles er mag zijn in de Rauwheid van het Leven, en ik heb ervaren dat je vaak het meest leert van je ‘ergste vijand’.

In het algemeen kies ik liever voor een opstootje van jewelste met desnoods een laaiende, stampende ruzie tot gevolg, dan authenticiteit de mond te snoeren uit angst voor conflict, verandering en verlies.

Ik ben zelf nu dingen aan het doen die ik nooit voor mogelijk heb gehouden, en de communicatie open aan het houden met meerdere mensen waarvan ik denk: ‘Ehmmm. Is dit wel een goed idee?’.
Om tot de conclusie te komen dat ik door dit te doen óók een Liefde ervaar die ik nooit voor mogelijk heb gehouden, en ik merk dat het me enorm dient in mijn groei en mijn behoefte aan het schenken van liefde aan mijn medemens; iets waar ik tot zover misschien een beetje te bang voor ben geweest.

Ik ervaar het zo: het aangaan van dergelijke communicatie en confrontatie completeert mij als mens, en je zou zelfs kunnen zeggen dat het een gat vult; een gat dat ik altijd als bijzonder vervelend heb ervaren.

Connectie, communicatie. Vergeving en verzoening.
Mijn spirits gebieden mij deze principes zoveel mogelijk en waar het kan toe te passen, omdat ik ze nodig heb als sjamaan. En wat zou ik waard zijn als sjamaan als ik ze niet in mijn eigen leven zou toepassen?

Dat ik hiermee anderen confronteer met het feit dat ik hier vaak nét even iets verder in ga dan de meeste mensen in mijn omgeving en de nodige wenkbrauwen doe rijzen, dat neem ik dan maar op de koop toe.

Met liefde.
KiKi TOAO