OBERWAVE

Our DJ mix has been published by Russian podcast Dark Disco Syndicate as part of their guest mix series ‘OBERWAVE’.
It is one of our very own favorite DJ mixes so far, a very special blend of dark disco, industrial and wave sounds.

40+

Ik zat zo eens te denken:

Dan ben je ergens 40+, en moet dat keurslijf eraan.
Hoppetee! Bom onder je eigen heersende normen en opvattingen en open die ziel! En dat is dan even wennen, vooral ook voor andere mensen.

“Zo ben jij niet”, laten ze zich dan ontvallen, volledig overtuigd van en vastgeroest in het beeld dat ze van je hebben gecreëerd, terwijl jij alles dat je onder de mantel der liefde klein hebt lopen houden eindelijk laat groeien en tot volkomen wasdom laat komen.
Je hebt eindelijk leren accepteren dat (soms grote) risico’s nemen noodzakelijk is, en je bent bereid huid en haar te verliezen om de vrouw te worden die je eigenlijk altijd al was.
‘Hoera!’, denk je dan. ‘Werd dat effetjes tijd zeg’.

Risico’s nemen is voor mij altijd een tweede natuur geweest, en heeft me altijd alle goeds gebracht. Afscheid nemen van alles en iedereen die ik niet kan dienen, en andersom, heb ik altijd als een noodzakelijk kwaad ervaren, en ik ben opgevoed met het idee dat dat gezond is (dankjewel mams).
Het is een kwestie van elkaar in elkaars waarde laten en de eer aan jezelf houden.

Soms is het nodig om op te geven en het bijltje erbij neer te gooien; bewust afscheid nemen biedt dan ruimte aan de intrede van nieuwe liefde en schoonheid. Ook komt het voor dat je al met één voet over die drempel staat, om vervolgens op je beslissing terug te komen en het, wat het ook moge zijn, een nieuwe kans te bieden.

Ik heb altijd ervaren dat mezelf de ruimte gunnen om de optie van afscheid nemen te overwegen vaak al voldoende ruimte creëert om toch door te gaan met de uitdaging die voor me ligt. Vergevingsgezindheid vind ik daarbij bijzonder belangrijk.
Blijven communiceren is vaak het moeilijkste wat er is, maar ik probeer altijd in gedachten te houden dat alles er mag zijn in de Rauwheid van het Leven, en ik heb ervaren dat je vaak het meest leert van je ‘ergste vijand’.

In het algemeen kies ik liever voor een opstootje van jewelste met desnoods een laaiende, stampende ruzie tot gevolg, dan authenticiteit de mond te snoeren uit angst voor conflict, verandering en verlies.

Ik ben zelf nu dingen aan het doen die ik nooit voor mogelijk heb gehouden, en de communicatie open aan het houden met meerdere mensen waarvan ik denk: ‘Ehmmm. Is dit wel een goed idee?’.
Om tot de conclusie te komen dat ik door dit te doen óók een Liefde ervaar die ik nooit voor mogelijk heb gehouden, en ik merk dat het me enorm dient in mijn groei en mijn behoefte aan het schenken van liefde aan mijn medemens; iets waar ik tot zover misschien een beetje te bang voor ben geweest.

Ik ervaar het zo: het aangaan van dergelijke communicatie en confrontatie completeert mij als mens, en je zou zelfs kunnen zeggen dat het een gat vult; een gat dat ik altijd als bijzonder vervelend heb ervaren.

Connectie, communicatie. Vergeving en verzoening.
Mijn spirits gebieden mij deze principes zoveel mogelijk en waar het kan toe te passen, omdat ik ze nodig heb als sjamaan. En wat zou ik waard zijn als sjamaan als ik ze niet in mijn eigen leven zou toepassen?

Dat ik hiermee anderen confronteer met het feit dat ik hier vaak nét even iets verder in ga dan de meeste mensen in mijn omgeving en de nodige wenkbrauwen doe rijzen, dat neem ik dan maar op de koop toe.

Met liefde.
KiKi TOAO

BLACK LEATHER DEATH SQUAD – HOMECOMiNG

KiKi TOAO’s alter ego BLACK LEATHER DEATH SQUAD’S album ‘HOMECOMiNG’ is being prereleased as we speak – the package will be temporarily available for free download here.

DEATH AT THE TABLE

Death is sitting right in front of me, at the other side of the table. 
He answers my gaze while taking a huge puff from his tobacco pipe.
After long moments of silence he takes a deep breath and says:

“Why is it you humans have such a fixation on me?
To be honest, it bores me, deeply.
And it saddens me.
Kindly put, I pity you.
Isn’t Life simply enough?

Death is eternal, but not eternal as you imagine it to be.
Life is at stake here, for you to seize as we speak.
Treat it respectfully.

For I await you, at the other side of this table, this plane you call Time.
Be like the crops in the field, patiently waiting to be harvested, to return as seeds.

Do not fear me.”

By KiKi TOAO

The Old Ones

We are building
our own little place of wisdom
and let ourselves be guided
by the Old Ones along the way

Who are the Old Ones, 
you might ask

We just know that they are here
And no one has the right to say
they’re not

Maybe we ourselves will be, some day, 
the Wise Ones
We already carry the wisdom
we need along the way

It is our task to provide the path
for the Old Ones to walk among us
It may be slow but it will see 
the light of day
of our right to say

That all this time, we ourselves were the path 
alongside which
The Old Ones found their way

— By Kiki Toao

ONE MOMENT IN TIME OF A NIGHTLIFE MYSTIC

What if you had to tell this guy who’s sitting next to you that Love is waiting for him just around every corner in his life?
You can tell by way the smile on his face is fading into an expression of pain and frustration he doesn’t believe you.
Some people are starting to think they’d rather kill themselves than spend another day with their self-loathing insecurities; it’s written all over their faces. You’re only hoping you’re just on time to prevent them from actually doing it.

You get a big hug after the reading, and see the guy return a couple of hours later to ask Rombout to roll one up for him because he makes them taste so good. Rombout is quite popular with the guys.

Seven tarot cards is all it takes to describe the ins and outs of a lawsuit.
The battle, the money, the big possibility of victory.
The psychological implications: I’m seeing them mirrored in the opposing viewpoints of the case.
A soft voice in your head whispers she has another option: make the financial sacrifice and leave the whole damn lot to rot in hell so she can start leading a happy life right now.
Meanwhile she needs to check the quality of the tapwater in her house, it may not be as good as she thinks.


The psychological implications: I’m seeing them mirrored in the opposing viewpoints of the case.
A soft voice in your head whispers she has another option: make the financial sacrifice and leave the whole damn lot to rot in hell so she can start leading a happy life right now.
Meanwhile she needs to check the quality of the tapwater in her house, it may not be as good as she thinks.

A Moroccan girl is smiling shyly. She possesses this particular mixed aura of modesty and strength I love so much about Moroccan people. In my mind she’s being surrounded by a whole bunch of naughty boys, all little brothers and nephews. They’re a pain in the ass, but they all love her and she knows it. 

My head seems to be filling up with the colour blue. “BLUUUEEEE” all over the place. 
What is so incredibly blue about her life? She needs to think about it and starts laughing. She works for an airline, and blue is the colour of her uniform. Then it turns all RED. She’s in debt big time. She needs to be a good girl and finish her study, that is: if she wants to get rid of her debts any time soon.
She looks up at me, she says, and gazes at me in awe while I’m telling her I’m 41 years old and promise her this bullshit we need to deal with as women will for sure become easier when she gets older. I feel I shouldn’t be too modest about my position as an ‘Older Woman’. Not this time.

Her actual request is: she wants to learn how to develop her intuition, so I give her my stack of cards and request a reading of her.
She gives me an accurate elucidation of how I lead my life: the sense of loneliness I feel about what I do and share with the many men and women who have gone before me on this spiritual path. The amount of hard work I do all by myself, which isn’t bad but just is the way it is. How I feel I already possess everything I need in life, apart from one thing: that roof.
Don’t I want that roof over my head, that prevents me from thinking too much and being spiritually tuned in every single moment of the day?
Yes, I’d love that.
Then, she says, I will just have to connect with the Mother more often; it may seem contradictory, but the Earth will provide me with the roof I’m longing for.

Yes, I’m dealing with an Islamic girl who is pointing out the shamanic basics I should be practicing more often, on a couch in a busy nightclub, while being bombarded with the beat people are dancing to on the dancefloor right under our feet.

I offer her the five euro note I just received as a donation from The-Guy-Deserving-of-Love, as a token of my appreciation. She finds it difficult to accept, but likes my suggestion to pass it on to the next person who needs it and puts it in the pocket of her jeans.

It’s 4 in the morning and I’ve been doing readings for three hours in a row for about 7 or 8 people. I’m feeling drained and I’m craving for a cigarette.
I may have to ask Rombout to roll one up for me, because he makes it taste so good.

By KiKi TOAO

BATTLESTAR PROJECTiONS

LiQUiD ViSUALS & BREAKBEAT MUSiC Project

PUBLIEK GEHEIM

Grenzen verkennen.
Yep, dat is wat ik aan het doen ben, en ik maak daar een ‘Publiek Geheim’ van.

Publiek Geheim. Dat is de naam van het concept dat voortvloeit uit de semiotische analyse van mijn huidige werkproces.
‘Gaat het wel goed met ‘r?’ is daarbij een achterliggende vraag.

Tja, nou. Ik heb net iets meegemaakt dat niet zo goed voor me was; laat ik het met een understatement uitdrukken.
En dat specifieke ‘iets’ heeft grote gevolgen voor hoe ik in het leven sta. Het heeft alles op zijn grondvesten doen trillen en confronteert me met de vraag:
‘Wie Ben Ik, en wat moet ik ZELF doen om mijn leven gelukkig te maken?’.

Jarenlang heb ik me afhankelijk opgesteld van anderen; van hun steun, hun mening en oordeel.
De behoefte daaraan heb ik altijd een mooi aspect gevonden van mijn persoonlijkheid, en het heeft me ver gebracht in het leven.

Jarenlang heb ik gefunctioneerd binnen het kader van een Samenzijn; samenzijn binnen een relatie, op liefdesgebied, familie of vriendschappelijk, maar ook op professioneel vlak.

Dit Samenzijn staat op de hoogst mogelijke plaats in mijn leven, en is het principe waaraan ik onder andere de kracht ontleen om te doen wat ik moet doen in het leven en de basis waarop ik kan terugvallen als het even tegenzit.

En het zat dus even tegen. Iets ging even grondig mis.

Hee, weet je: SO WHAT. Shit happens. To everyone!

Ik wil daar dus niet over gaan lopen ‘zeuren’ (ik ben op dat vlak nogal meedogenloos met mezelf), maar ik weet uit ervaring dat je ook niet in een hoekje moet gaan zitten kniezen.

Het was een schokkende, levensveranderende ervaring met gevolgen voor mijn gevoelens en gedachten over individualiteit, autonomie en afhankelijkheid.

Aan mensen met kinderen hoef ik waarschijnlijk niet uit te leggen wat dit inhoudt; ik neem bij vrienden die net een kind hebben gekregen een vergelijkbaar heftig proces waar:
Opeens is je leven niet meer hetzelfde, jij bent veranderd, je haren rijzen te berge en je vraagt je af:
‘WTF is dit?! Wie ben ik en HOE deal ik hier in godsnaam mee?’.
Met als gevolg dat je alles in je leven grondig onder de loep moet nemen, en de verantwoordelijkheid moet nemen voor de beslissingen die je hebt gemaakt.
Dat vraagt om het vergaren van inzicht in waar je dingen moet veranderen, soms zelfs ten koste van je eigen basisprincipes. En dat is wat ik aan het doen ben.

Ik ben tot de realisatie gekomen dat ik een en ander moet bijstellen in hoe ik sta in het leven en in verhouding tot andere mensen. En dat brengt de nodige veranderingen met zich mee.
Au.
Tja. What can you do?
Het is even wennen.

Als antwoord op de vraag of het wel goed met mij gaat wil ik zeggen:
Ja. Het is goed.
Ik ben in goede, veilige, liefdevolle handen.
Ik heb een gezonde basis waarin ik mij geliefd en gesteund voel, en zodoende heb ik alle ruimte om te ervaren zoals ik dat doe en uiting te geven aan deze ervaringen.

Dit resulteert in een totale uitbarsting van mijn creativiteit en ik sta zelf stomverbaasd naar adem happend te kijken naar hoe snel deze zich ontwikkelt, de transformatie die het teweegbrengt en de grote, glanzende vruchten die het proces afwerpt. Het brengt me veel voldoening.

Ik voel me uitgenodigd tot het doen van Groot Experiment.
Mijn leven onder de loep nemen; nou, dat doe ik toevallig met een lens.
Mijn beroep als fotograaf en videograaf is een ideale uitlaatklep voor mijn beslommeringen, en met de resultaten die daaruit voortvloeien transformeer ik Mijn Trauma tot Mijn Droom.

Al experimenterend heb ik recentelijk ontdekt dat ik bepaalde theatrale capaciteiten bezit die werkelijk waar GiLLEN om expressie. Daar beleef ik onwijs veel plezier aan en dat wil ik graag met de wereld delen.

Ik kies op dit moment voor autonomie en confrontatie.
Zelfcensuur en Angst gaan in dat proces overboord; het gaat me er puur en alleen om mij uit te drukken zoals ik dat zelf wil en noodzakelijk acht. Voor de volle honderd procent.
Dat ik hierbij minder tot geen rekenschap houd met het oordeel van anderen heeft de nodige opschudding tot gevolg. Het ontvangen van kritiek en verliezen van publiek is hier een natuurlijk gevolg van.

Dat ik hiermee ook vrienden zou verliezen, ik weet niet of daar op voorbereid was.
Maar weet je, ik heb domweg geen zin meer om het Mooie Brave Poppetje uit te hangen.
Toedeloe Ideale Schoondochter en de mazzel met de Onbevlekte Madonna!

Ik ben bewust op zoek naar een Bepaalde Lelijkheid & Rauwheid, omdat ik weet dat we deze allemaal ervaren in het leven, en neem hierin de rol aan als performer om daar uiting aan te geven.
Gevolg: Toedeloe Wie Ik Zelf Ooit Geweest Dacht Te Zijn.

En: Hallo Actrice?
Wie weet.

Ik vind dit heel eng om te doen, want ik geef mezelf bloot zoals ik dat nog nooit eerder heb gedaan, en zet daarmee van alles en nog wat op scherp.
Het oordeel van mensen is soms vernietigend en heeft als gevolg dat ik hier en daar afscheid moet nemen, en dat doet me groot verdriet.
Dit is een risico dat ik bereid ben om te nemen, een offer dat ik bewust breng.
Ik bouw graag op het idee dat mensen vertrouwen hebben in mij, en mijn wens voor mijzelf is dat mensen mij met openheid, liefde en respect tegemoet treden en mij accepteren zoals ik ben.

Dat gebeurt gelukkig aan de lopende band.
Ik ben heel blij met de positieve respons die ik tot zover heb gekregen.
Waar gehakt wordt vallen spaanders (ik ben dol op oubollige uitdrukkingen) en:
Kom op nou, jongens toch!
We kunnen toch zeker wel een opstootje hebben, nietwaar?

Soms roept er iemand heel enthousiast: “Hee, dit is Kunst!”
En dan zeg ik: “Jeeeeujjj happy happy joy joy!”
Want dat betekent dat ik mijn doel heb bereikt, en dat geeft me moed om verder te gaan.

Tegen wie dit allemaal heeft gelezen wil ik zeggen:

Jij daar. YOU kick ass.
Bedankt voor je interesse, en hele dikke kussen en knuffels van mij.
Tada.

Kiki Toao a.k.a. Smurf of Death
Over & Out.

DESERT WOMAN

It is Time
For some good Ol’ Gypsy Spirit
Despair, bright and strong
Has moved us for ages
Driving us forward
As it has done for Aeons
Following the wind
In all directions
Where our Hearts long to Be

Desert Woman, be strong
Follow the sand
To the Promised Land
Where our Soul can sing
Its own Song
And we can join
In Peace.

Yalla.

By Kiki Toao

THE BEAST OF CREATiON

When the Beast of Creation wags its mastodonthic tail, what am I but a seed hair in the wind? And while it walks past, we’d do best by honoring it while we have the opportunity, because these moments are rare and we should cherish them while they last. We are sharing them here and now, in the midst of our living room in broad, screaming daylight.

For a couple of hours, everything screams C.E.R.E.M.O.N.Y.
How little it has to do with waving feathers and droning prayers.

I’m sitting here, gasping for air while my face is being pulled off.
I’m clawing at the air, watching the tips of my fingers being turned into pure frequency and becoming one with the leafs on the tree.

The Beast of Creation is walking past.
I look up at its terrifying beauty, blinded by its lightning presence, wishing it was dark but the light keeps crashing in. Every step the Beast’s paws take slams every moment into one massive archaic vision, every single one of them being the kind temples have been built for. Graphic, honey rated patterns, splashing into colourful Beings of all Times. Beings, – older, much much older -, than any living creature on this planet, are showing themselves to me in all their intrinsicness.

Archaic. Archaic. ARCHAIC.
The word keeps repeating itself into one gigantic, magnificent, excruciatingly vivid notion of What It Is.

One last slam of the Beast’s tail shakes me back to consciousness.
I’m sitting here, in this safe haven we created for ourselves, down on my knees.
It is not a posture of submission. I’m simply wondering how I could ever have thought I knew anything, anything at all, while the tears are running from my face. I am in pure awe, while I’m observing my knowledge being crumbled, torn apart as if it were a piece of knitting, and being rearranged.

I’m watching it happen, and the only thing I’m able to think of and say out loud is how I know it will change everything, if only I allow it to happen; just open my eyes and take it all in as a wordless teaching.
It changes the posture of my body, into a totally different attitude.
My hand loosely in front of my chest, I’m looking down in search of an expression for an emotion no word has been invented for, or it may have been forgotten and is longing to be reborn: The Sacred.
What I had so far been feeling writhing underneath, is now violently passing through me, obliterating all that I thought I knew.

Carnage.
Nourishment.
Initiation.

If only I were capable of capturing this very experience into one brief moment of sharing it with you, enabling you to see it, to feel it, experience it, here, all at once, right here and now, and condense it into this one, tiny seed hair in my hand, my task would be complete.

If only I could.

We would then set it forth on its path, together, by blowing it away and watch it being caught by the wind. While watching it move up high into the sky, we would know, from here, the cycle would start all over again.
From here, we would be forever longing for the opportunity to rise again; to relive this very moment, of experiencing it, together.

From my memoirs ‘Tobacco – Curse and Blessing of a Shamaness
By Kiki Toao