De Niksigheid van Alles, het houdt me maar bezig vandaag.

Ik ben om 3:27u van de weeromstuit maar heel demonstratief definitief uit mijn bed gekropen, want die eerste poging om er na om 2:57u al uit te zijn gekropen er weer in te kruipen en weer zoet te gaan slapen had niet zo goed uitgepakt.

Ik kan het zelf nu al niet meer volgen. Jij wel?

Er zal wel weer iets retrograde staan; op zijn kop en in de war, met nog wat slordige restjes klodders nachtmerrie eraf druipend en:
Retrograde, was dat niet eigenlijk een drankje?
Of haal ik nu echt alles door elkaar?

Hoe dan ook, de poes loopt nu al te klieren om brokjes waarvan je je nog zo voorgenomen had die de nacht ervoor al voor hem klaar te zetten.
Eigenlijk is het dan dus een kater, opgelopen van het drinken van drie lame ass kutbiertjes.

Waar blijft de tijd?

Je noemt jezelf dan maar een mietje, en:
Jongens, mensen, kinderen!
De troost die je dan ervaart van het kunnen eten van een vet dik stuk suikerbrood met twee keer zoveel roomboter!

Zo’n dag die dus eigenlijk al in de nacht begon, met voortdurend de zoemende, prangende vraag:

Deze alledaagse Niksigheid, deze grote, overweldigende, pulserende regelmaat aan trivialiteit; leek deze niet verdacht veel op een goeie, stevige LSD trip?
Zo één van minstens acht uur, waarna je zeker nog eens acht uur doelloos wakker ligt.

En betekent dat dan dat ik eigenlijk een flashback heb, of dat ik juist (liefst nu meteen) méér LSD moet nemen zodat er nog meer Niksige Allesheid wordt gecreëerd?

En wie creëert dat dan eigenlijk precies?

De Niksigheid van Alles.
Het houdt me maar bezig vandaag.

Kusje van Kiki.