Ik zat zo eens te denken:

Dan ben je ergens 40+, en moet dat keurslijf eraan.
Hoppetee! Bom onder je eigen heersende normen en opvattingen en open die ziel! En dat is dan even wennen, vooral ook voor andere mensen.

“Zo ben jij niet”, laten ze zich dan ontvallen, volledig overtuigd van en vastgeroest in het beeld dat ze van je hebben gecreëerd, terwijl jij alles dat je onder de mantel der liefde klein hebt lopen houden eindelijk laat groeien en tot volkomen wasdom laat komen.
Je hebt eindelijk leren accepteren dat (soms grote) risico’s nemen noodzakelijk is, en je bent bereid huid en haar te verliezen om de vrouw te worden die je eigenlijk altijd al was.
‘Hoera!’, denk je dan. ‘Werd dat effetjes tijd zeg’.

Risico’s nemen is voor mij altijd een tweede natuur geweest, en heeft me altijd alle goeds gebracht. Afscheid nemen van alles en iedereen die ik niet kan dienen, en andersom, heb ik altijd als een noodzakelijk kwaad ervaren, en ik ben opgevoed met het idee dat dat gezond is (dankjewel mams).
Het is een kwestie van elkaar in elkaars waarde laten en de eer aan jezelf houden.

Soms is het nodig om op te geven en het bijltje erbij neer te gooien; bewust afscheid nemen biedt dan ruimte aan de intrede van nieuwe liefde en schoonheid. Ook komt het voor dat je al met één voet over die drempel staat, om vervolgens op je beslissing terug te komen en het, wat het ook moge zijn, een nieuwe kans te bieden.

Ik heb altijd ervaren dat mezelf de ruimte gunnen om de optie van afscheid nemen te overwegen vaak al voldoende ruimte creëert om toch door te gaan met de uitdaging die voor me ligt. Vergevingsgezindheid vind ik daarbij bijzonder belangrijk.
Blijven communiceren is vaak het moeilijkste wat er is, maar ik probeer altijd in gedachten te houden dat alles er mag zijn in de Rauwheid van het Leven, en ik heb ervaren dat je vaak het meest leert van je ‘ergste vijand’.

In het algemeen kies ik liever voor een opstootje van jewelste met desnoods een laaiende, stampende ruzie tot gevolg, dan authenticiteit de mond te snoeren uit angst voor conflict, verandering en verlies.

Ik ben zelf nu dingen aan het doen die ik nooit voor mogelijk heb gehouden, en de communicatie open aan het houden met meerdere mensen waarvan ik denk: ‘Ehmmm. Is dit wel een goed idee?’.
Om tot de conclusie te komen dat ik door dit te doen óók een Liefde ervaar die ik nooit voor mogelijk heb gehouden, en ik merk dat het me enorm dient in mijn groei en mijn behoefte aan het schenken van liefde aan mijn medemens; iets waar ik tot zover misschien een beetje te bang voor ben geweest.

Ik ervaar het zo: het aangaan van dergelijke communicatie en confrontatie completeert mij als mens, en je zou zelfs kunnen zeggen dat het een gat vult; een gat dat ik altijd als bijzonder vervelend heb ervaren.

Connectie, communicatie. Vergeving en verzoening.
Mijn spirits gebieden mij deze principes zoveel mogelijk en waar het kan toe te passen, omdat ik ze nodig heb als sjamaan. En wat zou ik waard zijn als sjamaan als ik ze niet in mijn eigen leven zou toepassen?

Dat ik hiermee anderen confronteer met het feit dat ik hier vaak nét even iets verder in ga dan de meeste mensen in mijn omgeving en de nodige wenkbrauwen doe rijzen, dat neem ik dan maar op de koop toe.

Met liefde.
KiKi TOAO